Zonder dat je het weet gebruik je het al: AI.

Zonder dat je het weet gebruik je het al: AI.
Een encyclopedie was allang niet meer nodig sinds we even kunnen zoeken op het wereldwijde web. We voelen wel dat AI iets anders is. Ik weet het niet maar AI weet het wel. Of nog sterker: ik hoef het ook niet meer te weten want AI weet het beter. Superhandig. Zeker weten! Toch? Maar: zal AI ons mensen overbodig maken? Lopen we gevaar? In kleine lettertjes lezen we: wel zelf blijven denken dit is een machine. Uit allerlei hoeken wordt er alarm geslagen. Het onderwijs wordt erdoor ondermijnd, de wetenschap verliest de greep op verifieerbare bronnen, de kunst wordt beroofd van haar authentieke onvoorspelbaarheid, media zien hun werk terug als gratis content, hulpverlening wordt doorkruist door digitale ‘empathie’. Algoritmes krijgen ons in de greep. Robots gaan zorg verlenen. En dat alles vraagt ontzettend veel van het milieu. Wat een hulpmiddel zou moeten zijn, dreigt de hoofdrolspeler te worden. En de quasi-goddelijke ambities van de makers zetten dit alles ook nog in een apocalyptisch licht. Gaat het hier om een slangenstem die ons ‘alles’ zal laten weten of om een soort digitale bijbelse toren van Babel? De poging van de mens om God naar de kroon te steken door naar de hemel te klimmen??? Het is dus, met andere woorden, de hoogste tijd om onze ziel terug te winnen. Maar weten we nog van ‘de ziel’? Die stille fluisterstem: Er is zoiets als het ik, het bewust-zijn, het innerlijk, het geweten, de kern van je persoonlijkheid. ‘De Ene die mij ziet zoals ik ben’ (Psalm 139). Een zacht briesje, de adem van binnen of het leven dat ons geschonken wordt, is dat genoeg om de geest van Pinksteren te voelen waaien uit een Andere hoek. Je bent geen machine maar een mens. Inderdaad het begrijpen is mij te wonderbaar.

ds. Mathilde de Graaff


 
terug