En zondags komen de musici en de solisten erbij en oefenen we nog voor de viering. Dit keer cantate 17 van Bach (BWV 17). Bach schreef in zijn tijd voor elke zondag een nieuwe cantate, het hele jaar door, passend bij de Schriftlezing van die zondag. Deze keer ging het over de tien melaatsen die bij Jezus komen met de vraag om genezen te worden. Hij stuurt hen op pad naar de tempel om zich daar aan de priesters te laten zien, want – hoe ontroerend – terwijl zij onderweg zijn genezen ze. Eén van de tien keert terug bij Jezus om hem te danken en dat was een Samaritaan. Ds. Mathilde legde terecht uit: de Samaritaan was als buitenlander niet welkom in de tempel. Dankbaar zijn was het thema en dat kwam er goed uit. Ook door het verhaal over een oudere vrouw, die bij alles zeer oprecht ‘dank je wel’ zei kwam de lezing uit het Evangelie dichtbij. Op 1 november gedenken wij ook degenen die ons zijn voorgegaan. Het slotkoraal bezong ontroerend de weg die elk mens gaat. Elke keer weer verrast Bach met mooie lijnen, die je als zanger mag zingen. Twee keer per jaar is de cantateviering voor mij een feest om mee te mogen zingen. Ik hoop van harte dat de kerkgangers, bekenden en minder bekenden, deze viering ook zo ervaren. Volgend jaar 7 maart kunt u weer van een cantateviering genieten! (Foto Neely Kok, Raghna oefent met de musici)