Het geheimenis van de herfst

Het geheimenis van de herfst

De eerste zoon reageert rauw en direct: ‘Nee, ik wil niet.’ Geen schone schijn. Het is de kilte van een kale boom. Maar hij bedenkt zich.

De herfst leert ons ook dat er onder de grond, uit het zicht, in de stilte van je hart, misschien processen gaande en nodig zijn.
De tweede zoon is enthousiast: ‘Ja, je kunt op met rekenen, ik ga ervoor.’ Alleen het blijft bij woorden en hij doet het niet. Als het eropaan komt is hij nergens te bekennen. Hij is als een kale tak aan de boom.
De ene mens reageert anders dan het andere. Ieder heeft ook een eigen leer- of groeitijd nodig. De herfst daagt ons uit om door de buitenkant heen te kijken. Wat en vooral wíe blijft als herfstbladeren wegwaaien bij de eerste windvlaag.
ds. Mathilde de Graaff 

 
terug