Stromend water

Stromend water

Laat mijn leer neerdruppelen als de regen
laten mijn woorden stromen als de dauw
als een zachte regen op het groen
en als regendruppels op het gewas.

(Deut. 32: 2)

Het is bijna niet voor te stellen dat één of twee generaties geleden iedereen nog naar de kerk ging. Tegenwoordig is dat eerder een zeldzaamheid. In de omgang met anderen is het maar zelden dat je iemand tegenkomt die kerkelijk is.

Een collega waar ik de nodige aanvaringen mee had gehad, had ik op kantoor uitgenodigd om elkaar eens beter te leren kennen maar ook om de zakelijke verschillen die we hadden uit te praten. In de eerste vijf minuten liet hij zich ontvallen dat hij de zondag daarvoor naar de kerk was geweest. En het was net alsof er een luikje bij mij openging en het water begon te stromen. Het maakte me blij, herkenbaar. Dezelfde ervaring had ik met mijn accountant die me vertelde dat ze kerkdiensten begeleidde op het orgel. Ook met haar heb ik een gesprek gehad wat veel dieper ging dan dat je zou verwachten in de relatie die we hadden. Herkenning, vertrouwen, inspiratie. In beide gevallen vertel ik dan enthousiast over onze kerk, wat we doen, maar ook over de betekenis van het geloof voor me zelf. Het geeft herkenning en erkenning. Hoe komt dat. Is er dan een God in ons midden? Ik hoop dat God altijd bij mij is. Ook in de gesprekken die ik met anderen aanga. Niet kerkelijken. Maar het voelt fijn als ik andere christenen ontmoet. Ja, Hij zal er zijn.

Wat brengt me het? Met ons geloof lopen we niet zo te koop. Eerlijk is eerlijk. Schamen doe ik me niet, maar het komt vaak niet aan de orde. Ik laat het nu wel eens expres aan de orde komen. En dan hoop ik stiekem dat het water weer gaat stromen. En als het niet stroomt, hoop ik dat – zoals in Deuteronomium 32 wordt gezegd: het druppels zijn.

Reageren? Ja graag!

Janetta Wanders mw.wanders@gmail.com

terug