Een vrolijke noot als Staphorster variant

Een vrolijke noot als Staphorster variant
En ik moet zeggen, er worden vele wrange (en ook slechte) grappen over geloof gemaakt. Toch is een beetje zelfspot m.i. niet verkeerd. Humor is een ernstige zaak en maakt vele dingen licht. Om jezelf lachen haalt je uit een kramp. Ik denk dat anderen sneller geneigd zullen zijn jou serieus te nemen, als je jezelf zo nu en dan eens op de korrel neemt.












Geloven is vrolijke en blijde aangelegenheid, ingegeven door de blijde boodschap. Dat mag van ons afstralen. Niet dat we vervolgens de problemen weg lachen. Als je oog in oog met een ernstig zieke staat, als je met pijn en verdriet geconfronteerd wordt, dan neem je dat serieus. Dan ga je zwijgend naast iemand staan, dan luister je, dan sla je een arm om iemand heen. En als we dat doen, dan brengen we vreugde. Vreugde, want iemand weet zich gezien, erkend in zijn/haar pijn en verdriet, in zijn/ haar eenzaamheid van ziek-zijn. De harde noot van ziekte en verdriet wordt gekraakt door de vrolijke noot van nabijheid en de vreugde van het geloof.

Staphorst was deze week weer volop in het nieuws. Staphorst heeft de bijsmaak van hypocrisie en zwaarmoedigheid. Sombermans woont daar en loopt altijd in zwarte kousen. Zijn boodschap is hel en verdoemenis. Voor velen is dat het beeld van kerk en kerkmensen. Het klopt van geen kant, maar het vooroordeel is hardnekkig. We hebben er last van, maar weten ook beter. Geloven, het is misschien net als humor een ernstige zaak, het mag dan met vallen en opstaan gaan, tasten in het donker, zoeken naar woorden, maar vindt haar vreugde in de blijde boodschap: Immanuel, de nabijheid van God. Daarom introduceer ik een variant op het Staphorst gevoel; wij zijn niet alleen het licht der wereld, niet alleen het zout der aarde, maar door het evangelie, de blijde boodschap, ook de vrolijke noot te midden van zovelen! 

Daarom tot slot nog een oud (en flauw) grapje: “Een zoon wordt op een zondagmiddag door zijn vader naar de kerk gestuurd. Met de waarschuwing dat bij terugkomst vader hem zou vragen naar de inhoud van de preek. Zodra zoonlief weer thuis komt, vraagt vader: “En waar ging de preek over?” “Over de zonde,” zei de zoon. “En, wat vond de dominee daarvan?” “Hij was teuge… .”

Ds. Jelle Vonk
 
terug