De andere kant op zwemmen

De andere kant op zwemmen
Twee weken geleden schreef ik over het visnet dat niet breekt als de discipelen het vis aan de andere kant van de boot in het water gooien. Maar wat als je nu terecht komt in de verkeerde school vissen. Je hoort er niet thuis. Je bent niet op de goede plek. Ze zwemmen naar een gebied waar je niet naar toe wilt. Ze doen dingen die je niet wilt. Of je voelt je niet meer veilig, dan moet je vertrekken. Op zoek naar een andere plek. Iets doen wat de anderen niet doen. Iets achterlaten wat je kent, op weg gaan naar iets onbekends. Doe het maar eens.
En toch zijn er zoveel mensen die het doen. Mensen die een andere mening hebben, een andere overtuiging. Denk aan het verzet in de 2e Wereldoorlog. Denk aan de mensen die protesteren in Rusland tegen de Russische invasie in Oekraïne. Zijn het allemaal helden die het doen? Dat weet ik niet. Ik werd getroffen door het verhaal van opa Henk wat een achterkleinzoon voordroeg tijdens de 4 mei viering. Opa Henk die voedsel naar binnen smokkelde bij een gevangenkamp van de Duitsers en briefjes mee naar buiten smokkelde. Die zich richtte op het verlichten van het leed. Hij vormde de kier van licht in de mensonterende omstandigheden. Hij richtte zich niet op het vernietigen van de vijand, maar op het verlichten van de last van de slachtoffers.
In de bijbel lezen we veel verhalen waarbij onderdrukking en slavernij voorkomen. Maar ook van leiders zoals Mozes, Jozua, Nehemia etc. Jezus was ook een leider die tijdens de onderdrukking van de Romeinen een ander geluid durfde te laten horen. Hij zwom niet mee met de school vissen zoals iedereen het van hem verwachtte. Zijn weg was anders. Hij wilde horen bij tollenaars, samaritanen, vrouwen, gehandicapten en kinderen. Dat de prijs voor die andere route hoog was, weten we. Wat we ook weten is, dat het niet ging om eigen status, aanzien of belang. Het ging om de liefde voor God en de naaste.
Hoe kan dan dat patriarch Kirrill van Moskou als geestelijk leider van de Russisch-Orthodoxe kerk een standpunt inneemt van vernietiging en haat.  En hoe komt het dan dat de wereldraad van kerken hier geen afstand van neemt. Durven die niet een andere route te kiezen en de andere kant op te zwemmen? Gezien de kritische discussie rondom deze standpunten, denk ik dat hier het visnet niet zo sterk is. Hier zou het nog wel eens kunnen scheuren. En dat terwijl we gewoon het voorbeeld van opa Henk kunnen volgen; heb elkaar lief. Ook al zal opa Henk boos zijn geweest op wat er gebeurde, was hij zo wijs om zich te richten op de liefde. De kier van Licht.
Janetta Wanders
Reageren? Ja graag: mw.wanders@gmail.com

 
terug