Bijbellezen: Stik-stof of stof tot nadenken

Bijbellezen: Stik-stof of stof tot nadenken
Het coronastof is nog niet neergedaald of ander stof waait alweer op: oorlog in Oekraïne (staat al niet meer op de voorpagina van de kranten), energiecrisis, de zorgwekkende stijging van de prijzen, klimaatcrisis (is al heel lang gaande), Schiphol (ach, wat zijn we ‘zielig’, denk ik cynisch) de groeiende kloof tussen arm en rijk en niet te vergeten: de agrarische sector. Er waait zoveel stof op dat we erin dreigen te stikken.   

Ik heb in de Bijbel zitten bladeren, maar vond natuurlijk géén oplossing voor deze problemen. Wel zie ik dat er allerlei krachten in de samenleving loskomen. Ten goede en ten kwade. Dat heeft te maken met de belangen die er voor een aantal sectoren op het spel staat. Hoewel we al heel lang weten dat we dringend onze leefstijl moeten veranderen, worden de meeste mensen pas wakker als er besluiten genomen gaan worden. Velen hebben het gevoel dat daarbij de lasten niet eerlijk verdeeld worden. Waarom moeten wij wel en zij niet? Wat mij (en velen met mij) zorgen baart is de groeiende polarisatie in ons land. Het wordt steeds moeilijker om met elkaar in gesprek te gaan en naar elkaar te luisteren. Van meet af aan staan we tegenover elkaar. Is er nog de wil om er samen uit te komen??? Luisteren, zo heb ik door de jaren heen geleerd, is een vak. Een vak apart! Besturen is ook een vak. Daarbij hoort dat je soms impopulaire maatregelen moet nemen. Net als de Belastingdienst: we kunnen het niet altijd  ‘leuker maken of leuker krijgen.’ Voor ons allen geldt nu eenmaal: soms win je en soms verlies je. Als je daarbij het gevoel hebt dat het proces niet eerlijk is geweest, dan roept dat, begrijpelijk, woede op. Maar verlies is niet altijd een doodlopende weg. Ja, sommige dingen komen niet meer terug en dat doet pijn. In een rouwproces mag verdriet, boosheid en pijn er altijd zijn. Maar de zon gaat ook de andere dag weer op, een nieuwe dag begint: een toekomst opent zich.

Dát lees ik wel in de Bijbel. De bijbel is het zaad, God is de zon, maar wij zijn de grond. Van elke generatie wordt verwacht dat zij een nieuw verstaan en een nieuwe verwerkelijking zal voorbrengen. Wat dat aangaat beschouw ik de kerkelijke gemeenschap als een oefenplaats om samen, rekening houdend met elkaar, ergens uit te komen. Iets van dat Woord te verwerkelijken in een polariserende samenleving. Soms gaat dat snel en eenvoudig, soms is het een moeilijk en pijnlijk proces. Maar we nemen nooit woorden als winst en verlies in de mond. Want, zo hebben we geleerd uit het aloude Boek, als één lid van de gemeente lijdt, dan lijden allen.  En spanningen en boosheid dragen en doorstaan we óók met z’n allen. Dat vraagt uithoudingsvermogen. In de dubbele betekenis van het woord: om geduld en om het met elkaar uit te houden. Het Woord van God is geen stikstof, maar een zaad dat stof tot nadenken geeft om een nieuwe oogst te genereren.

Ds. Jelle Vonk
(ik vind het leuk reacties te krijgen)
terug